Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες/-ιδες:
Στέλιος Καλλινίκου
Ανδρέας Ράγκναρ Κασάπης
Αθηνά Κουμπαρούλη
Ειρήνη Μίγα
Ευαγγελία Σπηλιοπούλου
Christian Lagata
Cezary Poniatowski

Επιμέλεια: Ντίνος Χατζηραφαηλίδης
Με την υποστήριξη: Adam Mickiewicz Institute, Coral

Η έκθεση Margins of Collapse συγκεντρώνει επτά καλλι­τέχνες που δραστηρι­οποιούνται στη ζωγραφική, το σχέδιο, τη γλυπτική, την εγκατάσταση, τη φωτογραφία και το βίντεο.
Η έκθεση διερευνά υλικές, αρχιτεκτο­νικές και αισθη­τηριακές δομές στο σημείο ακριβώς πριν παύσουν να λειτουργούν. Τα επιλεγμένα έργα δεν εστιάζουν στην κατάρρευση ως γεγονός, αλλά σε συνθή­κες που προη­γούνται αυτής: καταστάσεις όπου η πίεση συσσωρεύεται χωρίς διέξοδο, μορφές που έχουν μετατο­πι­στεί ελαφρώς από τη θέση τους.

Η έκθεση ξεδιπλώ­νεται μέσα από μια αλλη­λου­χία συμπιεσμένων και ανοι­χτών χώρων, όπου οι διατάξεις καθιστούν την ισορροπία επισφαλή. Κάποια έργα αντιμετωπίζουν την αρχιτεκ­τονική ως δομή που έχει ήδη υποστεί φθορά, τοποθετώντας αντικείμενα εκεί όπου η κυκλοφορία στενεύει, διαπερνώντας τοί­χους, ενεργοποιώντας κατώφλια. Άλλα συγκρα­τού­νται, εισάγοντας παύση ή καθυστέρηση εκεί όπου θα περίμενε κανείς πυκνό­τητα. Οι δύο τάσεις παρα­μένουν σε τριβή καθ’ όλη τη διάρκεια. Η προσδο­κία συγκεντρώνεται,
διαχέεται και ανασυγκεντρώ­νεται. Αλλού, εικόνα και ήχος μοιράζονται το ίδιο σώμα, καθώς έντεκα λεπτά απο­σπα­σματικών πλάνων προ­βάλ­λονται σε μια ακατέρ­γαστη επιφάνεια.

Τα υλικά απορροφούν, αντιστέκονται ή συγκρατούν δυνάμεις που παραμένουν αόρατες, ενώ το βάρος και η υφή αντα­ποδίδουν. Χάλυβας λυγίζει χωρίς να σπάει, ανόργανες επιφάνειες φέρουν ίχνη εξόρυξης, χαραγμένες γραμμές βρίσκονται στα όρια μέτρη­σης και παρέκκλισης. Το καθένα καταγράφει στιγμές που προηγούνται της μετατόπισης: μια δόνηση, μια σύντομη παύση, μια κίνηση που επιβραδύνεται, εκτρέπεται ή αναστέλλεται.

Μορφές ταλαντεύονται ανάμεσα στη λειτουργία και την αφαίρεση, χωρίς να ανήκουν αποκλειστικά σε καμία από τις δύο, καθώς τα έργα δεν επιδέχονται σαφή ερμηνεία. Ρήγματα διατρέχουν την έκθεση ως γεωλογικές πραγματικότητες και ψυχικοί σχηματισμοί ταυτόχρονα, με το τεκτονικό και το εσωτερικό να αναδι­πλώνονται το ένα μέσα στο άλλο.

Οι αναφορές παρα­μένουν σκόπιμα ανοιχτές. Η έκθεση φέρει μια διάχυτη ατμόσφαι­ρα ανησυχίας, χωρίς να δεσμεύεται σε ένα μόνο πλαίσιο ή σε μια σταθερή ανάγνωση. Αποτυπώνει τις λεπτές ρω­γμές που δια­τρέχουν συστή­ματα, σώματα και εδάφη, παρούσες αλλά όχι ακόμα ορατές.

Η έκθεση εκτείνεται σε δύο κλίμακες: πίνακες ομαδοποι­ημένοι σε στενή διάταξη, φωτογραφίες που απαιτούν εγγύτητα, ένας σωρός που υψώνεται αργά από το πά­τω­μα, σε αντιδιαστολή με έργα που καταλαμβάνουν τον χώρο σωματικά και δομι­κά. Κανένα δεν ακυρώνει το άλλο, και κανένα δεν εδραιώνεται.

Αυτό που απο­μένει είναι μια φορτισμένη ακινησία, όπου η διαταραχή γίνεται αισθητή αλλά παραμένει σε αναμονή.